تا یک جایی آدم می تواند حق را ببیند و نپذیرد. انکار حق از یک جایی به بعد به میزان پاکی نطفه ای که انسان از آن تولید شده و لقمه ای که در دهانش گذاشته اند بر می گردد! باورم هست که حق بیشتر از آن که از راه خوانش و جستجو و تحقیق به آدم برسد، از مجرای حلق در جان آدم ریخته می شود! این طور که آدم نگاه کند، با کسانی که ماست را سیاه می بینند یا بحث نمی کند، یا اگر بحث کند از بی نتیجه بودن بحث ناراحت نمی شود.

در مصطبه عشق تنعم نتوان کرد

گر بالش زر نیست بسازیم به خشتی

چند وقت پیش توی گعده ای بحث سر تبلیغ و منبر بود که کشیده شد به سمت سید حسن آقا میری! حاج آقای گعده بعد از یک ساعت ناله و نفرین این بنده خدا، در آمد که: "نمی دانم چرا تا حالا دستگیرش نکردن؟!"

بله عزیزان! آخوند ما به عوض آنکه شبهه را با سلاح منطق پاسخ دهد، منتظر است که آن را با چوب و چماق پاسخ دهند.

نکن حاج آقا! این شیوه ش نیست!